PISTACHENOTEN UIT IRAN - 30 OKTOBER 2003

Druiven uit India, garnalen uit China en pistachenoten uit Iran: voorbeelden van producten, afkomstig uit landen van buiten de Europese Unie die proberen de Europese markt te veroveren. In de haven van Rotterdam worden jaarlijks meer dan 40.000 partijen vlees en vis uit deze landen door de Voedsel en Waren Autoriteit gecontroleerd op verboden stoffen.

Desondanks worden in Nederlandse winkels etenswaren aangetroffen, die daar niet hadden mogen liggen. Ze zijn besmet met verboden stoffen of ziekmakende schimmels. Hoe de controle omzeild kan worden, is te zien in de Zembla-aflevering 'Pistachenoten uit Iran'. Havensteden in Europa controleren op import uit derde landen. Zembla laat zien dat er verschillen zijn tussen de controles en meetmethoden in de lidstaten van de Europese Unie. Zo worden in Nederland partijen vis en kippenvlees met verboden antibiotica vernietigd, maar sturen de Belgische autoriteiten dergelijke partijen terug naar het land van herkomst, waar het voedsel alsnog vernietigd moet worden.

Er is geen zekerheid of die vernietiging ook daadwerkelijk plaatsvindt of dat de producten opnieuw naar een Europese haven worden gebracht. De importeurs van vis hebben daarom hun handel verplaatst van Rotterdam naar Antwerpen. Als de garnalen eenmaal de Europese Unie binnen zijn, mogen ze zonder controle verder worden vervoerd, in dit geval van Antwerpen naar Nederland.

Minder gevoelige apparatuur Recent zijn in Rotterdam partijen zalm uit Chili onderschept en afgekeurd, maar een deel van die partij zou in Antwerpen wel door de controle zijn gekomen. De Belgische autoriteiten meten met minder gevoelige apparatuur. Zembla laat zien dat handelaren uitzoeken waar zij hun goederen het best aan land kunnen brengen. Directeur-generaal J. de Leeuw van de Voedsel en Waren Autoriteit zegt in Zembla dat hij dit probleem erkent. Hij pleit ervoor dat de voedselcontrole in de hele Europese Unie op gelijke wijze en met dezelfde normen wordt uitgevoerd.

Samenstelling & Regie: Piet Hein van der Hoek
Research: Esther Reijnen